از ابوالحسن عليه السلام سخن‌چينى كرد و هدف وى آزردن امام عليه السلام بود و به ابوالحسن عليه السلام سخن‌چينى وى را خبر دادند ، امام عليه السلام طى نامه‌اى به متوكّل از بدرفتارى عبداللَّه‌بن محمّد با وى نوشت و سخن‌چينى او را تكذيب كرد ، و متوكّل ضمن پاسخ به نامه وى ، او را با رفتار و گفتار نيكو به مركز سپاه ( سامرا ) فرا خواند و نسخه‌اى از آن نامه را دريافتم به شرح ذيل : ( با اندك تفاوت لفظى با شمارهء ( 1 ) آورده و در پايان نامه آمده است : نامه در جمادى الثانى سال 243 توسط ابراهيم‌بن عباس نوشته شده است و چون نامه به ابوالحسن عليه السلام رسيد ، آمادهء حركت شد و يحيىبن هرثمه نيز همراه وى حركت كرد تا به سامرا رسيد پس از ورود امام عليه السلام متوكّل خود را از او پنهان كرد و آن حضرت در كاروانسرايى به نام خان الصّعاليك در آن روز فرود آمد و آنجا ماند سپس متوكّل كسانى را فرستاد تا خانه‌اى براى او فراهم كردند ، به آنجا منتقل شد . ) « 1 » 5 - طبرسى از ابن ابى جمهور از قول سعيدبن موسى نقل كرده ، مىگويد : زيدبن موسى چندين بار به عمربن فرج شكايت كرد و از او مىخواست تا او را به برادرزاده‌اش ( امام هادى ) مقدم بدارد و مىگفت : او نوجوان است و من عموى پدر اويم ! عمربن فرج اين جريان را به اطّلاع ابوالحسن عليه السلام رسانيد ، فرمود : « يك مرتبه اين كار را بكن ! فردا پيش از او مرا بنشان ! سپس ببين چه مىشود ؟ ! » چون فردا شد عمربن فرج ابوالحسن عليه السلام را فراخواند و آن حضرت در بالاى مجلس نشست ، آنگاه

--> ( 1 ) - ارشاد : ص 313 و روضةالواعظين : ص 210 .